Ben Tuzağı

Adil Maviş

“Ben böyleyim.” Bu cümle çoğu zaman bir tanım değil; yıllar önce verilmiş bir kararın bugünkü hâlidir. Çocuklukta duyulan sözler, aileden taşınan korkular, bastırılan öfke, saklanan yetenek, güçlü görünmek için kurulan savunmalar… Zamanla hepsi birbirine karışır ve insan, öğrendiği davranışları gerçek kimliği sanmaya başlar. Ben Tuzağı, bu görünmez düzenin izini süren on kapılı bir yolculuk. Vitrinde gösterdiğin yüzle depoya kaldırdıkların, başkalarında seni rahatsız eden taraflar, içindeki çatışan sesler, geçmişten bugüne taşıdığın kayıtlar ve farkında olmadan verdiğin sözler bu yolculukta birer birer görünür hâle geliyor. Burada amaç başka birine dönüşmek değil; sana ait olanla sana öğretileni birbirinden ayırmak. Ve sonunda şu soruyla baş başa kalmak: Ben dediğim şey gerçekten ben miyim, yoksa yıllar içinde üzerime giydiğim bir hikâye mi?